Probleem van het existentialisme

Ik ben een schrijver. Tenminste, dat maak ik mezelf wijs. Anderen misschien ook, ik weet het niet. Momenteel zit mijn hoofd vol met woorden, woorden die ik radeloos op deze papieren wil schreeuwen. Maar mijn stem is verdwenen. Vastgeroest in mijn verdriet, verdronken in mijn tranen. Letters zitten in elkaar verstrikt en ik krijg ze niet ontward. En zo ontstaan er telkens opnieuw flarden van teksten, gedichten, gevoelens. Zonder ziel, verward en eerder gebruikt. Zo voelt het. Sterker nog, zo voel ík me. Eigenlijk ben ik helemaal geen schrijver. Ik ben alleen maar de frustratie van mijn eigen lijden.

 

1 reactie

  1. “She was a genius of sadness, immersing herself in it, separating its numerous strands, appreciating its subtle nuances. She was a prism through which sadness could be divided into its infinite spectrum.”

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s