Tomatensoep met balletjes

Ze zaten muisstil aan tafel
tomatensoep te eten
met balletjes
zwemmend in een bloederige smurrie

Plots
kletterde haar lepel op de grond
en zei ze: “Vertel me, lief, waarom ge mij graag ziet”

Hij keek verwonderd op
staarde haar te lang aan

Het antwoord wist hij niet

Chaos in mijn kosmos

(drieëntwintig juni tweeduizendenelf)

woorden worden orde-lijk
zoals dansers anders lijk-en dan ’n ander
HEER-lijk eerlijk
beloven geloven
gelogen belogen

             Verloren
Vormen
Van
                                                     Verdriet
Vullen
                                                                                                                leegtes
                                                                                                                               liever
                                                                                                                                        langzaam

Bon Iver – The Wolves (act I & II)

c’était un bon hiver.
but forever ago

En terwijl de eerste zonnestralen
over m’n bleke gezicht gleden
bleef je mij winteren –
overwinteren
daar je eigenlijk naar zomer snakte

waar was de lente dan?

Zie me graag

En als ik nu zeg dat ik u niet meer wil loslaten

dat ik ben verdronken in uw ogen
dat ik u heb getatoeëerd op mijn netvlies
dat ik me heb opgedrongen aan uw lippen

dat ik uw bittere littekens wil proeven
dat ge vervolgens de mijne moogt openscheuren
dat ik graag door uw arrogantie verminkt zou worden

dat gij
mijn migraine
mijn eczeem
mijn angstzweet
zijt

blijft ge dan wel?

Kijk naar mij ik ben speciaal

ik wil u inhaleren ik wil u proeven in mijn hoofd mijn ledematen mijn kleinste vingertopje
puur en zuiver
meer wil ik geef me meer met ruimte op overschot
of nee beter nog
nog beter zelfs
laat me stikken in mijn gal mijn vervuilde lucht
mijn lieve claustrofobie,

ik wil u inhaleren

Vergeet-me-nietje

ik moest niet bang zijn
want gij waart mijn donker
dat ’s nachts over me waakte

ik moest niet vrezen
want gij waart mijn zee
waarin ik me helemaal verdiepte

ik moest niet praten
want gij waart mijn stilte         -en soms mijn geluid-
dat heel de wereld vulde

ik moest niet vluchten
want gij waart mijn overal
die ik altijd aanhad

ik moest niet fantaseren
want gij waart mijn werkelijkheid
die ons liet dromen

ik moest niet kiezen
want gij waart mijn wit            -en mijn zwart-
grijs was geen optie

ik moest niet zweven
want gij waart mijn aarde
en ik stond graag op uw grond

ik moest eigenlijk helemaal niks
want gij waart mijn alles
en ik was uw vergeet-me-nietje

maar ge vergat me toch.

Video killed the radio star

Ik ben uw radio.
Ge zet mij op als ge nood hebt aan mij.
Als ge uw verdriet in mijn muziek wilt verliezen.
En daarna zet ge me terug af.
Volumeknop dicht, de stekker eruit.

Maar zelfs al zet ge me nu nooit meer op,
ik ben trouwens ook moegespeeld -bespeeld- 
toch zal ik altijd ’t laatste nummer blijven
dat in uwe kop rondspookt.